Puur Terschelling gaat vanaf nu de nieuws berichten ANDERS verzorgen. We vragen elke maand iemand die iets met Puur Terschelling van doen heeft. Een eilandgast, stagaire, medewerker, leverancier, familie, relatie, vrijwilliger en deze geeft de pen door aan......... We starten voor de maand februari met onze eerste stagaire van het jaar 2010.

Hallo,
Ik ben Rob en ik woon in Zuid Holland. Ik volg mijn opleiding dierverzorging niveau 4. Van 11 januari t/m 7 februari 2010 heb ik stage gelopen bij Puur Terschelling. Meestal ga ik niet zo ver op stage, maar dit bedrijf was alle moeite zeker waard. Dat is midden in de winter en daarom was het niet heel erg druk met gasten, maar er waren wel een hoop dingen te doen. Enorm goede stagebegeleiding en enorm aardige "boerderij-broertjes"(Jochem en Bentum). Het voor mezelf zorgen was ook erg leuk, ik heb veel geleerd en ik vond de rust en de natuur van Terschelling ook heel erg mooi. Heerlijk hard gewerkt en ik heb het heel erg naar mijn zin gehad. Zoals overal in nederland hadden we veel sneeuw en ben ik met de arrenslee mee geweest. Iets wat je niet van een stage bedenkt van te voren. Echt een topstage waar ik nog heel veel jaar aan terug ga denken en zeker een keer terug wil komen! En ik geef de pen door aan vaste eilandgast Maliese Muller.

Onze lieve ezel Silke is natuurlijk het hele jaar door wel een beetje een ster, met al die leuke kinderen die speciaal om met haar te kunnen wandelen naar Puur Terschelling toe komen. Maar er is in december altijd één bijzonder moment waarbij Silke extra in de schijnwerpers komt te staan en waar zij stiekem het hele jaar een beetje naartoe leeft. Wat is het dat haar kleine ezelhartje een stukje sneller doet kloppen? De jaarlijks terugkerende levende kerststal op het erf van Puur Terschelling natuurlijk! Ook deze keer was het weer gelukt de stal te realiseren en het zag er prachtig uit, al zeggen we t zelf. De schapen gedroegen zich uitstekend in hun met dennenbomen versierde onderkomen. Anne had speciaal voor de gelegenheid twee geiten geleend die een enorm acteertalent bleken te bezitten. De ster van Bethlehem hing keurig boven de stal en het kindje Jezus lag in de vorm van een dik ingepakt popje in zijn kribbetje met stro. Silke stond hier middenin en glom van oor tot oor. Dit jaar was de kerststal wel extra bijzonder, want de kinderen van Oosterend voerden tijdens de kerstdagen drie keer op een dag in de stal het kerstspel uit, waarbij ze het verhaal van Jozef en Maria vertelden en enorm veel mooie liedjes zongen! Silke mocht natuurlijk Maria dragen. Jozef leidde haar de stal in en zong daarna een prachtige solo ‘.......’ De herders kwamen het kindje bewonderen en ook de drie koningen volgden de ster en kwamen bij het stalletje uit, waar ze hun geschenken gaven en vervolgens uitbundig meezongen met de liedjes. Vanachter de huifkarren kwamen plots nog drie beeldschone engeltjes te voorschijn. Het erf stond bij iedere uitvoering stampvol met publiek, dat bovendien ontzettend enthousiast was. Wat was dat enorm gezellig! Na afloop was er warme chocomel en marshmallows, om te roosteren in de vuurtjes die we overal hadden neergezet.

Maar niet alleen wij hadden plezier van de levende kerststal. Silke en de kinderen van Oosterend haalden met hun toneelstuk geld op voor een wel heel speciaal goed doel. Het eilander jongetje Daan, die overigens zelf maar wat graag op Silke’s rug zit, heeft met zijn ouders en broer de mogelijkheid gekregen om dolfijnentherapie te volgen op Curaçao. Voor Daan zou deze therapie enorm goed zijn voor zijn ontwikkeling, maar zoiets kost natuurlijk ontzettend veel geld. Met het kerstspel haalden de kinderen genoeg geld op voor zeker een halve dolfijn....maar liefst 500 euro kregen ze van al dat lieve publiek! Silke kon haar oren niet geloven. En al is de hele stal inmiddels weer netjes opgeruimd en ligt de ster van Bethlehem allang weer in een doos op zolder, zij staat in het weiland nog steeds een beetje na te genieten.

Terschelling staat bekend om haar harde novemberstormen, waarbij het eiland voor een paar dagen even van de zee en de wind is en er dikwijls daarna van alles op het strand aanspoelt. De koetsiers kunnen er eindeloos over vertellen op de huifkar, terwijl ze de paarden langs de branding van de dan meestal zo stille zee sturen. Maar dat het ook in oktober al flink tekeer kan gaan op het eiland, werd afgelopen maand wel duidelijk. Al in de eerste week van oktober was het raak. Windkracht negen uit het zuiden blies zaterdagochtend vroeg de Waddenzee naar binnen en zette de weilanden achter de dwarsdijk en de wierschuur onder water. Het was een prachtig gezicht, en al snel stond de dijk vol met publiek. Maar voor de badgasten die in de wierschuur logeerden was het misschien iets minder prettig. Tot hun middel in het water liepen ze vanuit hun huurhuis naar de dijk, hun spullen droegen ze theatraal op hun hoofd. Een jongen kwam met een emmer oesters naar buiten, die had hij ‘s ochtends drijvend naast zijn bed gevonden. Het is altijd leuk om op de huifkar te vertellen dat de Waddenzee zo diep de Bosplaat op kan gaan en dan alles onder water zet. Vaak geloven mensen het niet...’Is het echt zo? Staat waar we nu rijden wel eens water? Maar nog leuker was het natuurlijk zaterdagmiddag, toen we met twee huifkarren dwars door het water heen konden rijden. Al was de zee door de opkomende eb alweer iets gaan zakken, de paarden liepen nog steeds tot hun knieën door het water en dat was een spectaculair gezicht. Opeens was het voor iedereen duidelijk waar de zee toe in staat is.

En wie lopen er deze maand de pootjes uit hun lijf tot ze haast geen hoefjes meer over hebben? Onze drie schatjes Jelle, Silke en Emke. Ja..het valt niet mee om ezel te zijn in de schoolvakantie! Iedere dag is het wel raak, en komen er kinderen met ouders het erf op om een van de drie op te halen voor een wandeling. Eerst goed poetsen zoadat alle ezelhaartjes weer recht liggen, daarna een zadeltje op hun rug..of misschien een goed gevulde picknickmand. En dan zijn ze zo de hele middag weg. Natuurlijk leggen we eerst altijd goed de route uit, en krijgen alle wandelaars een kaartje mee waarop te zien is bij welke duinpan ze links of rechts af moeten slaan. Maar toch..ik heb het idee dat die ezels op hun wandeltochten veel meer mee maken dan we denken! Want wie gelooft dat de ezels zelf wel de route kennen en de weg terug naar huis zullen lopen, komt bedrogen uit. Ongetwijfeld hebben ze genoeg hersentjes tussen die lange oren zitten om te weten waar ze zijn. Maar naar huis lopen doen ze niet! Zo’n wandeling is voor hen net zo goed een avontuur als voor de kinderen die hun touwtje vasthouden. Ze vinden het heerlijk om door de duinen te struinen en wandelen lekker van graspol naar graspol.. en wij maar zeggen voor ze weggaan, ‘de ezel mag niet eten hoor, tijdens het lopen.’ ‘Jaha!’ Denkt de ezel, ‘dat bepaal ik strakjes zelf wel’. En dan krijgen ze onderweg meestal ook nog allemaal lekkere dingetjes toegestopt. Al is er voor de ezel speciaal wat meegenomen, een appel of een stukje brood, vaak genoeg blijkt er nog veel meer in die picknickmand of rugzak verstopt te zitten wat ezels lekker vinden. En ach...ze kijken zo zielig en ze doen zo hun best vanmiddag! Aan het einde van de dag zien wij dus een voldane en lekker dikke ezel het erf op schommelen en horen we de verhalen. ‘Jelle heeft alle druiven opgegeten’ of; ‘we zijn toch maar linksom naar het strand gelopen, want Silke vond het gras daar groener’ of; ‘is het erg dat Emke wel drie appels en n broodje jam heeft gehad?’ Er zijn zelfs al vaste gasten die speciaal voor onze ezels croissantjes gaan halen ‘omdat ze die altijd zo lekker vinden’! Tsja..Wij vinden het allemaal best. Want echt oververmoeid zullen onze ezeltjes waarschijnlijk nog niet zijn. We liepen immers vorige week nog midden in de nacht door Oosterend, op zoek naar drie ontsnapte stoute langoren. Terwijl wij met een emmer biks urenlang alle tuinen van de buren doorzochten zonder een ezel te zien, hadden wij spijt dat we geen croissantjes hadden meegenomen.

Misschien gaat u al niezen bij het woord alleen al, (ik wel) maar toch gaat het nieuws deze keer over gras. In juni speelt gras een grote rol bij Puur Terschelling. Dat komt allereerst door Oerol 2009, het theaterfestival van Terschelling, dat dit jaar het thema "gras tussen de planken" heeft, 10 dagen lang staat het hele eiland in het teken van niets anders dan theater, muziek, straatacts en beeldende kunst. Op alle onverwachte plekken kan je zomaar iets nieuws tegenkomen. Een muziekinstallatie bespeeld door de wind, of 3 oude dametjes met poffertjes in hun handtas, want Oerol betekent "overal" op z'n Terschellings. Wij hadden Oerol ook dicht bij huis, het weiland achter de boerderij is omgedoopt tot "landje Bierema". Er staat nu een grote geel met blauwe circustent op het gras, iedere avond speelt daarin een fantastisch vrolijke circus voorstelling met veel klezmarmuziek. We zijn er met zijn allen heen geweest en vonden het ontzetend leuk. De paarden staan in het aangrenzende weiland en genieten vast ook elke avond van de prachtige joodse feestmuziek. Wat zullen ze strak muzikaal zijn! Jochem doet dit jaar ook weer mee met Oerol. Twee keer per dag wordt hij neergeschoten in de voorstelling "Roberto 2" van het NUT. Hij speelt zijn rol ontzettend goed. Op het eiland is het voller en drukker dan ooit, de meeste mensen komen natuurlijk om lekker naar muziek te luisteren op het groene strand of om het eiland over te fietsen met oerolpaspoort in de hand van theater naar straatact. We staan iedere dag met de ijskokar bij het zeeliedenmonument bij het groene strand op Oerol. Bij Puur Terschelling is Anne druk aan het gras maaien en schudden, zodat de schapen en paarden ook deze winter weer genoeg kuilgras te eten hebben. Als het zo mooi zonnig blijft is het gras tevens prima geschikt om hooi pakjes van te maken, lekker voor onze ezeltjes.

Opeens hadden we een dagje sneeuw hier op Terschelling! Was de rest van Nederland al tijden wit, hier viel helemaal niets...maar gelukkig, op het eind kregen we toch nog wat. Alles zag er meteen zo mooi uit! Hier een paar foto’s, van de schapen in de sneeuw- die vonden er volgens mij niet zoveel aan...- en van Saartje onze choco bruine labrador. Die had in haar korte puppy leven nog nooit sneeuw gezien en wist van gekkigheid niet waar ze moest beginnen. Rollen in de sneeuw? Blaffen naar de sneeuw? Rennen? Springen? Kuilen graven? Uiteindelijk deed ze alles maar tegelijkertijd, dus op de foto is ze moe! Herke pakte het een stuk rustiger aan, hij besnuffelde de sneeuw eerst eens goed voordat hij er voorzichtig doorheen durfde te stappen. Helaas, alle sneeuw begon alweer te smelten voordat we goed en wel de arrenslee te voorschijn konden halen. Daar heb ik dus geen foto’s van. Jammer he!  Het erf veranderde al snel van een mooi winters plaatje in een heleboel modderige prut. Hopelijk sneeuwen we volgend jaar helemaal in...