Vaste eilandgast
Maart 2010

 Terschelling
Mijn tijd op Terschelling is eigenlijk met geen woorden te beschrijven. Maar ik ga toch een poging wagen: Wat is dit eiland fantastisch. De Boottocht geeft je al de rust die een mens nodig heeft om bij te tanken. En dan het aankomen op West, GEWELDIG, je raakt niet uitgeken op de natuur die Terschelling te bieden heeft. Kom je verder op het eiland richting oost dan vergeet je de tijd en de drukte van het dagelijkse leven, dus puur. En dan in Oosterend aangekomen lijkt de wereld still te staan, de natuur, stilte en de rust laten jou alles vergeten om je heen. Maar dan naar Puur Terschelling, wat is dat een belevenis. De vele mogelijkheden die er zijn; Huifkartochten met Anne moet men mee gemaakt hebben, zijn verhalen zijn spannend, grappig en vooral interessant. In de winter de arrensleetocht is alsof je in een droomland bent. Zo veel dingen te doen voor groot en klein, dit vindt je nergens anders op het Eiland, dus een echte aanrader voor iedereen die het eiland bezoekt. Laat je betoveren door Puur Terschelling, en beleef het zelf. Ik geef mijn pen door aan...
Marliese Muller
 

Anders.......
Februari 2010

Puur Terschelling gaat vanaf nu de nieuws berichten ANDERS verzorgen. We vragen elke maand iemand die iets met Puur Terschelling van doen heeft. Een eilandgast, stagaire, medewerker, leverancier, familie, relatie, vrijwilliger en deze geeft de pen door aan......... We starten voor de maand februari met onze eerste stagaire van het jaar 2010.

Hallo,
Ik ben Rob en ik woon in Zuid Holland. Ik volg mijn opleiding dierverzorging niveau 4. Van 11 januari t/m 7 februari 2010 heb ik stage gelopen bij Puur Terschelling. Meestal ga ik niet zo ver op stage, maar dit bedrijf was alle moeite zeker waard. Dat is midden in de winter en daarom was het niet heel erg druk met gasten, maar er waren wel een hoop dingen te doen. Enorm goede stagebegeleiding en enorm aardige "boerderij-broertjes"(Jochem en Bentum). Het voor mezelf zorgen was ook erg leuk, ik heb veel geleerd en ik vond de rust en de natuur van Terschelling ook heel erg mooi. Heerlijk hard gewerkt en ik heb het heel erg naar mijn zin gehad. Zoals overal in nederland hadden we veel sneeuw en ben ik met de arrenslee mee geweest. Iets wat je niet van een stage bedenkt van te voren. Echt een topstage waar ik nog heel veel jaar aan terug ga denken en zeker een keer terug wil komen! En ik geef de pen door aan vaste eilandgast Maliese Muller.

 

 

Terschellinger arrenslee plezier
Januari 2010

Eindelijk was het weer eens zover, sneeuw in Nederland! En dan niet een beetje dat zo weer is veranderd in een drabbige prut, maar echt hele bergen sneeuw vielen er en het bleef nog liggen ook! En terwijl heel Nederland genoot van ijspret en sneewpoppenplezier, was het hier op Terschelling natuurlijk nog net iets specialer...want zodra de eerste vlokjes vielen, haalden alle eilanders hun arrenslee tevoorschijn, klaar om te gaan sleen! Ook bij Puur Terschelling bleven de huifkarren op hun plek staan en was het de beurt aan de drie authentieke sleden, die normaal voornamelijk voor de sier op zolder staan, maar die nog prima functioneren. De paarden hebben de afgelopen weken eindeloos voor de slee gestaan om alle gasten die ultieme eilander ervaring mee te kunnen geven, van het glijden in zo’n ouderwetse slee door de zachte sneeuw. Ze deden het allemaal fantastisch. Op blote voeten –want met ijzers onder zouden ze gemakkelijk kunnen uitglijden- draafden ze trots voor de slee uit. Wat waren ze mooi, met de pluimen op hun hoofd en de trossen belletjes aan hun tuig die rinkelden bij iedere stap. De gasten zaten warm ingepakt onder de schapenvachten met een kruik op schoot en met hun voeten in het stro. De koetsiers stonden achterop, dit was weer eens heel iets anders dan met de huifkar rijden. Het was voor iedereen genieten.

Toen dan aan het einde van de kerstvakantie alle gasten weer naar huis toe moesten, had de sneeuw nog lang geen zin om te gaan. Ze bleef liggen en maakte van Terschelling een prachtig wit en stil eiland. Anne was nog niet uitgesleed en de paarden evenmin, maar gelukkig waren er nog wel wat liefhebbers die in zn slee wilden stappen. Alle kinderen van de basisschool om oost; T Jok, hadden wel zin in een tochtje! Hiervoor waren nogal wat sleden nodig natuurlijk en dus verscheen er afgelopen week een enorm lange rij van paarden,sleden en koetsiers voor de deuren van T Jok, om alle kinderen mee te nemen voor een echte op ‘e riid door de sneeuw voorop natuurlijk onze hengst Jannes, die de hele groep meenam voor een fantastische rit onder het duin langs helemaal tot aan Lies en weer terug naar school, waar warme chocomel klaarstond.

De levende kerststal
December 2009

Onze lieve ezel Silke is natuurlijk het hele jaar door wel een beetje een ster, met al die leuke kinderen die speciaal om met haar te kunnen wandelen naar Puur Terschelling toe komen. Maar er is in december altijd één bijzonder moment waarbij Silke extra in de schijnwerpers komt te staan en waar zij stiekem het hele jaar een beetje naartoe leeft. Wat is het dat haar kleine ezelhartje een stukje sneller doet kloppen? De jaarlijks terugkerende levende kerststal op het erf van Puur Terschelling natuurlijk! Ook deze keer was het weer gelukt de stal te realiseren en het zag er prachtig uit, al zeggen we t zelf. De schapen gedroegen zich uitstekend in hun met dennenbomen versierde onderkomen. Anne had speciaal voor de gelegenheid twee geiten geleend die een enorm acteertalent bleken te bezitten. De ster van Bethlehem hing keurig boven de stal en het kindje Jezus lag in de vorm van een dik ingepakt popje in zijn kribbetje met stro. Silke stond hier middenin en glom van oor tot oor. Dit jaar was de kerststal wel extra bijzonder, want de kinderen van Oosterend voerden tijdens de kerstdagen drie keer op een dag in de stal het kerstspel uit, waarbij ze het verhaal van Jozef en Maria vertelden en enorm veel mooie liedjes zongen! Silke mocht natuurlijk Maria dragen. Jozef leidde haar de stal in en zong daarna een prachtige solo ‘.......’ De herders kwamen het kindje bewonderen en ook de drie koningen volgden de ster en kwamen bij het stalletje uit, waar ze hun geschenken gaven en vervolgens uitbundig meezongen met de liedjes. Vanachter de huifkarren kwamen plots nog drie beeldschone engeltjes te voorschijn. Het erf stond bij iedere uitvoering stampvol met publiek, dat bovendien ontzettend enthousiast was. Wat was dat enorm gezellig! Na afloop was er warme chocomel en marshmallows, om te roosteren in de vuurtjes die we overal hadden neergezet.

Maar niet alleen wij hadden plezier van de levende kerststal. Silke en de kinderen van Oosterend haalden met hun toneelstuk geld op voor een wel heel speciaal goed doel. Het eilander jongetje Daan, die overigens zelf maar wat graag op Silke’s rug zit, heeft met zijn ouders en broer de mogelijkheid gekregen om dolfijnentherapie te volgen op Curaçao. Voor Daan zou deze therapie enorm goed zijn voor zijn ontwikkeling, maar zoiets kost natuurlijk ontzettend veel geld. Met het kerstspel haalden de kinderen genoeg geld op voor zeker een halve dolfijn....maar liefst 500 euro kregen ze van al dat lieve publiek! Silke kon haar oren niet geloven. En al is de hele stal inmiddels weer netjes opgeruimd en ligt de ster van Bethlehem allang weer in een doos op zolder, zij staat in het weiland nog steeds een beetje na te genieten.

Weinig gasten, toch druk zijn.
November 2009

De novembermaand is een maand met weining gasten op de weekenden na. Maar onze schapen hebben het reuze druk met hun ram erbij, ze vinden het gezellig met elkaar en de dekkingen gaan volgens plan. Elke dag gaat Anne en de stagaires heen met een dekking stift deze maand hebben we de kleur blauw hoe kan het ook anders bij Puur Terschelling. Elk schaap wat gedekt is krijgt deze mooie Puur Terschelling kleur. En nu maar hopen dat we over 5 maanden vele lammetjes mogen verwelkomen. Onze huifkarren worden aan de hand van checklijsten geheel in onderhoud voorzien. We schuren en schilderen onze blauw huisstijl weer overal op en onder. Dan hebben we onze Lenna de bonte dochter van Dirkje die we deze maand voor de wagen aan het beleren zijn. Elke dag een klein stukje lopen voor de platte boerenwagen en samen met onze oude trouwe Klaas en Gerrit vormt Lenna een prachtig span voor de wagen. Wij vervelen ons geen moment en zijn druk met alle klusjes die in de zomer blijven liggen, dromend van een witte kerst met heel veel arrenslee tochten. De arrensleeen staan gereed en de bellen en pluimen hangen start klaar.

 

 

Storm
Oktober 2009

Terschelling staat bekend om haar harde novemberstormen, waarbij het eiland voor een paar dagen even van de zee en de wind is en er dikwijls daarna van alles op het strand aanspoelt. De koetsiers kunnen er eindeloos over vertellen op de huifkar, terwijl ze de paarden langs de branding van de dan meestal zo stille zee sturen. Maar dat het ook in oktober al flink tekeer kan gaan op het eiland, werd afgelopen maand wel duidelijk. Al in de eerste week van oktober was het raak. Windkracht negen uit het zuiden blies zaterdagochtend vroeg de Waddenzee naar binnen en zette de weilanden achter de dwarsdijk en de wierschuur onder water. Het was een prachtig gezicht, en al snel stond de dijk vol met publiek. Maar voor de badgasten die in de wierschuur logeerden was het misschien iets minder prettig. Tot hun middel in het water liepen ze vanuit hun huurhuis naar de dijk, hun spullen droegen ze theatraal op hun hoofd. Een jongen kwam met een emmer oesters naar buiten, die had hij ‘s ochtends drijvend naast zijn bed gevonden. Het is altijd leuk om op de huifkar te vertellen dat de Waddenzee zo diep de Bosplaat op kan gaan en dan alles onder water zet. Vaak geloven mensen het niet...’Is het echt zo? Staat waar we nu rijden wel eens water? Maar nog leuker was het natuurlijk zaterdagmiddag, toen we met twee huifkarren dwars door het water heen konden rijden. Al was de zee door de opkomende eb alweer iets gaan zakken, de paarden liepen nog steeds tot hun knieën door het water en dat was een spectaculair gezicht. Opeens was het voor iedereen duidelijk waar de zee toe in staat is.

Nog geen week later was het weer raak, ditmaal kwam de wind uit het noord westen. De noordzee stond ver op het strand en had onder de duinenrij slechts een smal paadje overgelaten om met de huifkar overheen te rijden. Voor het voltallige accountantskantoor dat met de huifkar mee was, was het een hele belevenis. Voor de sterke juttersverhalen van de koetsier was opeens geen slok juttersbitter meer nodig om ze te kunnen geloven. Ook met de rijpaarden gingen we het strand op en de paarden ploegden zich vol enthousiasme tegen de harde wind in. Ze vonden niets leukers dan door de grote lagen wit schuim heen draven. Geschrokken strandlopertjes renden voor ze uit, meeuwen deden zich tegoed aan de enorme hoeveelheid scheermesjes die de zee hen gebracht had. Maar voor de mensen zat er deze keer niets bij....het hele strand bleef leeg. Aan het begin van de herfstvakantie was het dan toch nog raak, weer zo een storm! Twee dagen lang woei de wind om het eiland en liet de duinen stuiven. In de huifkar was het nog net de doen, maar op het paard moesten de ruiters hun ogen dichtknijpen tegen al dat zand. En eindelijk spoelde er wat aan op het strand. Niet om oost helaas, maar helemaal bij paal 2 en 3. Wat hout, heel veel zakjes "zoute" borrelnoten en merendeels verzopen cartridges. Natuurlijk niet voor onze printer, maar voor een of ander obscuur merk...maar goed..gaf dat? Nee! Want we hebben er weer een mooi verhaal bij voor op de huifkar!
Een pluim op je hoofd.
September 2009

De vakantie is afgelopen. Terschelling is weer langzaam leeggelopen en ook bij ons op het erf is het opeens zo rustig geworden dat je de stoeptegels weer kan zien liggen (een beetje meer afgesleten, dat wel) Alle paardenmeisjes die ons van de zomer zo goed geholpen hebben, zijn weer naar huis en zitten weer op school (te tellen hoeveel dagen het nog is tot aan de herfstvakantie) Alle gasten zijn weer vertrokken met spijt in hun ogen maar in veel gevallen ook met een opgewekt ‘tot volgend jaar!’ Want dat is leuk, dat de meeste Terschelling gangers al heel lang op het eiland komen en ook van plan zijn dat nog heel lang te blijven doen. Tot volgend jaar dus..dan zien we in de zomer iedereen weer terug! En tot die tijd hoeven jullie je natuurlijk ook geen zorgen te maken dat we ons gaan vervelen... Zo is de maand september altijd nog een drukke maand! Door de weeks gebruiken we de tijd voor klussen die echt voor de winter moeten gebeuren. Het uitmaaien en leeghalen van de sloten, het winterklaar maken van het land en het erf, het opknappen van de huifkarren. De jaarlijkse beestenmerk in Midsland brengt ook veel werk met zich mee. Al is het al lang geleden dat er op deze veemarkt ook daadwerkelijk dieren werden gekocht en verkocht, in de dagen rond de beestenmerk zijn de meeste veehandelaren wel op het eiland.  Dit is het moment om alle schapen bij elkaar te brengen en uit te zoeken. De moeders mogen weer terug naar de dijk, waar ze de laatste grasjes kunnen wegpikken en nog even kunnen genieten van een mooie nazomer. Hun inmiddels groot geworden lammetjes worden zo veel mogelijk verkocht en vertrekken met de handelaren naar de wal. Een klein groepje, nog niet groot genoeg om te verkopen, gaat naast de paarden in een weiland (de mazzelaars..) In het weekend hebben we geen tijd meer voor schapen tellen, want dan zijn er weer veel mensen op Terschelling. Gasten die even lekker een paar dagen komen uitwaaien of die naar Terschelling komen voor een familiereünie of een verjaardagsfeest. Ook hebben we deze maand een paar keer een trouwerij gehad. Elke huifkartocht is leuk...maar een trouwerij is natuurlijk driedubbel feest! Zelfs voor de paarden is het speciaal, want wanneer loop je anders met zo een gekke witte pluim op je hoofd? Ja, er komt een boel bij kijken. We maken de huifkarren extra schoon en versieren ze met slingers en witte boa’s en bloemen.  We stippelen een mooie route uit en halen het net getrouwde bruidspaar op bij hun trouwlocatie. De accordeonist staat al klaar. En als even later na een mooie lunch in de natuur de bruid en bruidegom elkaar in de armen springen tijdens de levende stoelendans, bedenken we , ook als de vakantie voorbij is, hoeven we ons hier geen dag te vervelen!

Drie brave ezeltjes.
Augustus 2009

En wie lopen er deze maand de pootjes uit hun lijf tot ze haast geen hoefjes meer over hebben? Onze drie schatjes Jelle, Silke en Emke. Ja..het valt niet mee om ezel te zijn in de schoolvakantie! Iedere dag is het wel raak, en komen er kinderen met ouders het erf op om een van de drie op te halen voor een wandeling. Eerst goed poetsen zoadat alle ezelhaartjes weer recht liggen, daarna een zadeltje op hun rug..of misschien een goed gevulde picknickmand. En dan zijn ze zo de hele middag weg. Natuurlijk leggen we eerst altijd goed de route uit, en krijgen alle wandelaars een kaartje mee waarop te zien is bij welke duinpan ze links of rechts af moeten slaan. Maar toch..ik heb het idee dat die ezels op hun wandeltochten veel meer mee maken dan we denken! Want wie gelooft dat de ezels zelf wel de route kennen en de weg terug naar huis zullen lopen, komt bedrogen uit. Ongetwijfeld hebben ze genoeg hersentjes tussen die lange oren zitten om te weten waar ze zijn. Maar naar huis lopen doen ze niet! Zo’n wandeling is voor hen net zo goed een avontuur als voor de kinderen die hun touwtje vasthouden. Ze vinden het heerlijk om door de duinen te struinen en wandelen lekker van graspol naar graspol.. en wij maar zeggen voor ze weggaan, ‘de ezel mag niet eten hoor, tijdens het lopen.’ ‘Jaha!’ Denkt de ezel, ‘dat bepaal ik strakjes zelf wel’. En dan krijgen ze onderweg meestal ook nog allemaal lekkere dingetjes toegestopt. Al is er voor de ezel speciaal wat meegenomen, een appel of een stukje brood, vaak genoeg blijkt er nog veel meer in die picknickmand of rugzak verstopt te zitten wat ezels lekker vinden. En ach...ze kijken zo zielig en ze doen zo hun best vanmiddag! Aan het einde van de dag zien wij dus een voldane en lekker dikke ezel het erf op schommelen en horen we de verhalen. ‘Jelle heeft alle druiven opgegeten’ of; ‘we zijn toch maar linksom naar het strand gelopen, want Silke vond het gras daar groener’ of; ‘is het erg dat Emke wel drie appels en n broodje jam heeft gehad?’ Er zijn zelfs al vaste gasten die speciaal voor onze ezels croissantjes gaan halen ‘omdat ze die altijd zo lekker vinden’! Tsja..Wij vinden het allemaal best. Want echt oververmoeid zullen onze ezeltjes waarschijnlijk nog niet zijn. We liepen immers vorige week nog midden in de nacht door Oosterend, op zoek naar drie ontsnapte stoute langoren. Terwijl wij met een emmer biks urenlang alle tuinen van de buren doorzochten zonder een ezel te zien, hadden wij spijt dat we geen croissantjes hadden meegenomen.

Heerlijk druk
Juli 2009

Deze maand geen nieuws..jullie hebben toch geen tijd om het te lezen, jullie staan immers allemaal bij ons op het erf. Tenminste...zo voelt het. Topdrukte bij Puur Terschelling! Wij zijn- samen met de dieren- deze maand druk bezig jullie een superleuke dag te bezorgen in de huifkar, op het paard, op de ezel of tussen de schapen voor een fanatiek potje boerengolf. Geniet ervan! Dat doen wij ook.

Gras
Juni 2009

Misschien gaat u al niezen bij het woord alleen al, (ik wel) maar toch gaat het nieuws deze keer over gras. In juni speelt gras een grote rol bij Puur Terschelling. Dat komt allereerst door Oerol 2009, het theaterfestival van Terschelling, dat dit jaar het thema "gras tussen de planken" heeft, 10 dagen lang staat het hele eiland in het teken van niets anders dan theater, muziek, straatacts en beeldende kunst. Op alle onverwachte plekken kan je zomaar iets nieuws tegenkomen. Een muziekinstallatie bespeeld door de wind, of 3 oude dametjes met poffertjes in hun handtas, want Oerol betekent "overal" op z'n Terschellings. Wij hadden Oerol ook dicht bij huis, het weiland achter de boerderij is omgedoopt tot "landje Bierema". Er staat nu een grote geel met blauwe circustent op het gras, iedere avond speelt daarin een fantastisch vrolijke circus voorstelling met veel klezmarmuziek. We zijn er met zijn allen heen geweest en vonden het ontzetend leuk. De paarden staan in het aangrenzende weiland en genieten vast ook elke avond van de prachtige joodse feestmuziek. Wat zullen ze strak muzikaal zijn! Jochem doet dit jaar ook weer mee met Oerol. Twee keer per dag wordt hij neergeschoten in de voorstelling "Roberto 2" van het NUT. Hij speelt zijn rol ontzettend goed. Op het eiland is het voller en drukker dan ooit, de meeste mensen komen natuurlijk om lekker naar muziek te luisteren op het groene strand of om het eiland over te fietsen met oerolpaspoort in de hand van theater naar straatact. We staan iedere dag met de ijskokar bij het zeeliedenmonument bij het groene strand op Oerol. Bij Puur Terschelling is Anne druk aan het gras maaien en schudden, zodat de schapen en paarden ook deze winter weer genoeg kuilgras te eten hebben. Als het zo mooi zonnig blijft is het gras tevens prima geschikt om hooi pakjes van te maken, lekker voor onze ezeltjes.

Gastkinderen
Mei 2009

Deze maand heten alle paarden losjet en de schapen avtsaa, want Artur en Maryna zijn te logeren bij Puur Terschelling. Artur en Maryna zijn 9 en 10 en komen uit Wit Rusland. Ze zijn beide op Terschelling via Stichting Kinderen Tsjernobyl-Terschelling. Dit project bestaat sinds 1996 en sindsdien zijn er alweer 9 keer groepjes kinderen een maand op Terschelling geweest, waarbij ze logeren bij gastgezinnen verspreid over het eiland. Voor Artur en Maryna is het best spannend, een maand op zo een andere plek wonen dan thuis. Al lijken ze er zelf niet erg mee te zitten…

Ze voelden zich direct op hun plek op de boerderij. Voor Maryna was het misschien ook al een beetje vertrouwd. Een paar jaar geleden logeerde haar grote broer ook al bij Puur. Maar wat een geluk dat deze twee boefjes hier op het erf terecht zijn gekomen! Ze hebben het alle dagen reuze naar hun zin en..wij eigenlijk niet minder. Zodra ze uit school zijn, rennen ze hier eindeloos rond en spelen ze veel met Jochem en Bentum, twee ideale gastbroers. Ze kletsen ons de oren van het hoofd in onverstaanbaar Russisch en kijken toe hoe Anne en stagiaire Christa alle schapen scheren en van hun dikke wollen jas ontdoen.

Favoriet om mee te spelen zijn de trampoline( beitut) en natuurlijk saartje de sabakaDe hond dus. Maar ook als Saartje even ligt uit te blazen van al dat gespeel, valt er genoeg te beleven. Maryna helpt trouw iedere avond met het drinken geven van de lammetjes die geen melk van hun moeder meer kunnen krijgen. Geconcentreerd houdt ze het flesje recht dat ieder lammetje zo snel mogelijk probeert leeg te slurpen. Artur maakt het hele terrein onveilig met de skelter en helpt tussendoor graag mee met het rijden van de kruiwagen en het voeren van de schapen en de paarden. Hij staat er bovendien meteen met zijn neus bovenop als er iets gezaagd, getimmerd of geboord moet worden. Laat zulke klusjes maar aan hem over. Maar Artur.. ostorosjna paletsi! Pas op je vingers…

Afgelopen weekend zijn ze met Jochem en Bentum en nog twee Russische vriendjes met Anne mee geweest op de huifkar. En maandag was ook al zo leuk; toen kwam de complete groep Russische kinderen op bezoek en konden Artur en Maryna laten zien waar ze wonen. De ezels Silke, Jelle en Emke hadden het druk, want iedereen wilde wel graag een rondje rijden op de rug van zo’n oschli.  Maar, favoriet bij alle kinderen bleef natuurlijk...de trampoline!

Ojee…over een krappe twee weekjes gaat de hele groep alweer naar huis. Hoe moet dat nu? Wat zal het opeens vreselijk stil zijn zonder die twee. Nog maar niet aan denken. En ach. Hoogstwaarschijnlijk zijn er tegen die tijd alweer zoveel toeristen, dat er van stilte op het erf geen sprake zal zijn.

Voorjaar
April 2009

    

Herke de hengst is diep gelukkig; hij heeft een vriendje gevonden. Tot vorige maand stond hij altijd eenzaam en alleen in de paddock, ver weg van de merries, maar sinds kort heeft hij gezelschap gekregen van Jannes! Een grote sterke hengst met lange manen. Herke denkt natuurlijk dat Anne Jannes speciaal voor hem heeft gekocht, zodat hij en zijn beste vriend gezellig de hele dag samen kunnen spelen en eten en achter elkaar aan rennen. Maar de dames verderop weten wel beter;  Jannes is er voor hen! Nog even, en dan mogen ze kennis maken. Voor het zover is, moet Jannes eerst nog wat meer leren, want hij is al zes, maar had van de meeste dingen nog geen weet. Dat krijg je ervan als je opgroeit op het Groningse platteland...Daar hebben ze immers geen strand met hoge duinen, en ook geen zee met enge golven die op je af komen rollen als je net hebt bedacht dat je er wel in durft te stappen. Jannes vindt het allemaal enorm spannend! Maar hij leert erg snel. Inmiddels laat hij zich al netjes voor de huifkar spannen en wacht daarna geduldig tot hij het sein krijgt om te gaan lopen. Hij springt ook niet meer met vier benen tegelijk de lucht in als hij schelpen onder zijn hoeven hoort kraken.  Hij is zelfs al een paar keer onder het zadel weggeweest en ook dat doet hij erg goed. Hij heeft er duidelijk veel plezier in om te lopen en doet tijdens het werk erg zijn best. We zijn beretrots op hem. En we zijn niet de enigen! Zijn oude baas uit Groningen is al langs geweest om hem voor de huifkar te bewonderen en die glom van oor tot oor. We hebben Jannes bovendien naar hem vernoemd. Al heet de man eigenlijk Johannes, maar Anne verstond hem niet zo goed. De merries ondertussen, zal het een zorg zijn hoe hun prins heet. Die zwijmelen al helemaal weg als Jannes langskomt met de huifkar. Binnenkort zal Herke zich toch weer eventjes alleen moeten vermaken.. 
Lente
Maart 2009

De lente is dit jaar vroeg begonnen bij Puur Terschelling. Op 5 maart heeft onze geit Maria een beeldschoon gevlekt geitje op de wereld gezet. Het is nog wel heel erg klein....maar gelukkig springlevend! We hebben een warm hokje voor haar gemaakt en al snel had ze door hoe ze op haar pootjes moest blijven staan. Mama geit heeft een mooie grote uier met genoeg melk en ze maken het allebei prima. Vandaag is het kleintje ook al even buiten geweest, als een echte avonturier stapte ze over het boerenerf. Er was genoeg te zien, want we zijn druk bezig met opruimen en schoonmaken en alles in gereedheid brengen voor het nieuwe seizoen. Nog maar een paar weken en alle schapen komen naar huis om te lammeren. Ook moet er nog hier en daar een hek worden gebouwd of iets opgehangen. Bovendien is er nu mooi de tijd om de jonge paarden te beleren. We zijn hier druk mee bezig, je kunt ons haast alle dagen op het strand zien rijden. De drukte begint weer langzaam op gang te komen. Was het in de winter af en toe een verdwaalde eilandgast, nu zijn de weekenden al weer druk bezocht.

Sneeuw
Februari 2009

Opeens hadden we een dagje sneeuw hier op Terschelling! Was de rest van Nederland al tijden wit, hier viel helemaal niets...maar gelukkig, op het eind kregen we toch nog wat. Alles zag er meteen zo mooi uit! Hier een paar foto’s, van de schapen in de sneeuw- die vonden er volgens mij niet zoveel aan...- en van Saartje onze choco bruine labrador. Die had in haar korte puppy leven nog nooit sneeuw gezien en wist van gekkigheid niet waar ze moest beginnen. Rollen in de sneeuw? Blaffen naar de sneeuw? Rennen? Springen? Kuilen graven? Uiteindelijk deed ze alles maar tegelijkertijd, dus op de foto is ze moe! Herke pakte het een stuk rustiger aan, hij besnuffelde de sneeuw eerst eens goed voordat hij er voorzichtig doorheen durfde te stappen. Helaas, alle sneeuw begon alweer te smelten voordat we goed en wel de arrenslee te voorschijn konden halen. Daar heb ik dus geen foto’s van. Jammer he!  Het erf veranderde al snel van een mooi winters plaatje in een heleboel modderige prut. Hopelijk sneeuwen we volgend jaar helemaal in...
                

 

 

Vakantie voor de paarden
Januari 2009

De paarden hebben vrij! Zodra de kerstvakantie was afgelopen, de rook van het vuurwerk weer was opgetrokken en alle vakantiegasten op de boot waren gestapt, heeft Anne de paarden naar de Boschplaat gebracht voor een maandje welverdiende rust. Fijn voor ze, want ze hebben hard gewerkt met de vakantie en allemaal erg hun best gedaan om de verwarmde huifkarren vol dik ingepakte mensen met kruiken en schapenvachten en manden met warme chocomel door het mooie winterlandschap te rijden. Nu staan ze in groepjes op het land, lekker niets te doen. En daar zijn paarden heel goed in... Ze hangen gezellig de hele dag wat bij elkaar, beetje grazen, kuil eten, elkaar wat kriebelen of even een stukje rennen naar het wad, dat achter hun weiland begint. Als we bij ze langsgaan, komen ze allemaal vrolijk aangerend, van ver af zie je ze al aankomen. Rosalie bokkend en springend voorop en Jan natuurlijk als allerlaatste, want die haast zich nooit!  Ze zijn veranderd in lieve wollige bolletjes, met hun rechtopstaande wintervacht en een dikke buik van het goede leven. Zo een vacht is trouwens wel iets om jaloers op te zijn nu, want het is hier vreselijk koud op het moment! Zo koud zelfs, dat we een paar dagen konden schaatsen. Met Herke, de hengst, die als enige nog wel om het huis staat, zijn we langs de ijsbaan gereden in Hoorn om te kijken. Hij stond zowat met zijn mond open, zo verbaasd was hij, toen hij iedereen op het ijs zag staan. Maar al snel besloot hij dat zoiets niets voor hem was, en ging hij in volle galop richting de boerderij. Gelukkig maar dat hij geen hoefijzers meer onder heeft, anders waren de bevroren paden nu voor hem ook een grote glijpartij geweest.

.

Puur Terschelling - Oosterend 39 - 8897 HX Terschelling Oosterend - Tel 0562-449487 - info@puur-terschelling.nl
© Voor publicatie van foto's en tekst van deze site is voorafgaande toestemming vereist